Οι ομάδες που συνεργάστηκαν στο Transition to 8 συγκροτήθηκαν από ειδικούς στην κοινωνική ψυχολογία, την τεχνολογία και την πολιτιστική παραγωγή και διαχείριση.

Η μεθοδολογία που αναπτύχθηκε για το Transition to 8 βασίστηκε στην ανάγκη να συνδεθούν οι συναισθηματικές και σωματικές αντιδράσεις των ανθρώπων απέναντι σε μείζονα κοινωνικά ζητήματα με τη σύγχρονη καλλιτεχνική δημιουργία. Η Ελευσίνα αποτέλεσε το ιδανικό πλαίσιο για την πιλοτική εφαρμογή του έργου, ως μια πόλη όπου το πολιτισμικό βάθος της αρχαιότητας συναντά τη βιομηχανική άνοδο των νεότερων χρόνων και η οποία, με αφορμή την ανακήρυξή της ως Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης 2023, επαναπροσδιόριζε τη μεταβιομηχανική της ταυτότητα.

Η ανάλυση του κοινωνικού κλίματος της Ελευσίνας ανέδειξε αρχικά τρία ιδιαίτερα έντονα φαινόμενα -την περιβαλλοντική ρύπανση, την εργασία και το προσφυγικό/μεταναστευτικό ζήτημα- στενά συνδεδεμένα με την ποιότητα ζωής των κατοίκων και με θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα. Πάνω σε αυτή τη βάση, και διευρύνοντας την ευρωπαϊκή διάσταση του έργου, η μεθοδολογία εφαρμόστηκε στη συνέχεια και σε επιπλέον πιλοτικές περιοχές, προσαρμόζοντας την ίδια συμμετοχική προσέγγιση σε διαφορετικά τοπικά συμφραζόμενα και περιβαλλοντικές πραγματικότητες.

Στην Ελευσίνα, και αργότερα στις άλλες δύο πιλοτικές πόλεις, τη Ρεν και τη Λιουμπλιάνα, μέλη των τοπικών κοινοτήτων συμμετείχαν σε συνεδρίες κοινωνιοδράματος που συντονίστηκαν από εξειδικευμένους συντονιστές, δημιουργώντας ένα δομημένο πλαίσιο διερεύνησης και συζήτησης κρίσιμων κοινωνικών και περιβαλλοντικών προκλήσεων. Κατά τη διάρκεια αυτών των συνεδριών, οι συναισθηματικές και σωματικές αντιδράσεις των συμμετεχόντων (όπως η θερμοκρασία, η αγωγιμότητα του δέρματος και η κίνηση στον χώρο) καταγράφονταν μέσω φορετής τεχνολογίας. Σε συνεργασία με επιστήμονες του Εργαστηρίου Ποιοτικής Έρευνας, οι ερευνητές του Ερευνητικού Κέντρου «Αθηνά» ανέλυσαν και επεξεργάστηκαν αυτό το υλικό, υποστηρίζοντας την ανάπτυξη και επέκταση μιας ειδικά σχεδιασμένης ψηφιακής πλατφόρμας.

Η διαδραστική πλατφόρμα λειτουργεί τόσο ως πηγή έμπνευσης όσο και ως πηγή πρωτογενούς ψηφιακού υλικού για κοινωνικά ευαισθητοποιημένους καλλιτέχνες του ήχου και της οπτικής δημιουργίας, δίνοντάς τους τη δυνατότητα να δημιουργούν πρωτότυπα έργα που θεμελιώνονται στην εμπειρία και τα δεδομένα των κοινοτήτων. Μέσα από δημόσιες παρουσιάσεις και φεστιβαλικές διοργανώσεις, τα καλλιτεχνικά αποτελέσματα επιστρέφουν αυτό το συλλογικό υλικό πίσω στο κοινό, μετασχηματισμένο σε έργα τέχνης που ανοίγουν νέους τρόπους πρόσληψης και αναστοχασμού πάνω σε κοινά κοινωνικά ζητήματα.

Η Ελευσίνα προσέφερε το ιδανικό πλαίσιο για την πρώτη πιλοτική εφαρμογή της μεθοδολογίας που αναπτύχθηκε στο πλαίσιο του Transition to 8. Η πόλη υπέστη σημαντικούς μετασχηματισμούς κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα, εξαιτίας της ραγδαίας βιομηχανικής ανάπτυξης στην ευρύτερη περιοχή. Οι μεταβολές αυτές προσέλκυσαν ανθρώπους από διαφορετικά κοινωνικά και γεωγραφικά περιβάλλοντα, που αναζητούσαν ευκαιρίες απασχόλησης· χαρακτηριστικά, η άφιξη των προσφύγων από τη Μικρά Ασία εκείνη την περίοδο αναδιαμόρφωσε σε σημαντικό βαθμό την πόλη και, σύμφωνα με αναφορές, διπλασίασε τον πληθυσμό της.

Παρότι η βιομηχανική ανάπτυξη στήριξε τα μέσα διαβίωσης πολλών κατοίκων, προκάλεσε ταυτόχρονα σοβαρή περιβαλλοντική υποβάθμιση, επηρεάζοντας την ποιότητα του αέρα, του εδάφους και των υδάτων. Αυτή η σύνθετη πραγματικότητα καθιστά την Ελευσίνα έναν τόπο όπου πολλές από τις σημαντικότερες κοινωνικές προκλήσεις του σήμερα συγκλίνουν με πυκνό και απτό τρόπο.

Για τον λόγο αυτό, η Ελευσίνα επιλέχθηκε ως σημείο εκκίνησης του έργου: ως ένα πλαίσιο μέσα στο οποίο επιστήμονες, ερευνητές και καλλιτέχνες μπορούσαν να συνδιαμορφώσουν τις προϋποθέσεις ώστε η τέχνη να λειτουργήσει ως εργαλείο, μέσω του οποίου η κοινότητα θα μπορούσε να επανέλθει σε αυτά τα ζητήματα, να τα επανεξετάσει και να τα επαναδιαπραγματευτεί συλλογικά. Η ανακήρυξη της πόλης ως Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης 2023 ενίσχυσε ακόμη περισσότερο αυτή την πορεία, σηματοδοτώντας μια νέα μεταβιομηχανική φάση, στην οποία η κριτική ενασχόληση με τις κοινωνικές και περιβαλλοντικές προκλήσεις δεν είναι μόνο επιθυμητή, αλλά και αναγκαία, προκειμένου να προχωρήσουμε μπροστά μαζί.

Κοινωνιόδραμα: Η ιστορία, οι βασικές αρχές και η δομή του

Ανατρέχοντας στις αρχές της δεκαετίας του 1920, συναντάμε έναν νέο και ευφάνταστο ερευνητή, τον Jacob Moreno, ο οποίος τοποθέτησε στο επίκεντρο της θεωρίας του τον άνθρωπο ως οργανικό και αναγκαίο μέρος της κοινωνίας, μέσα στην οποία συμμετέχει και προσαρμόζεται σε διάφορους κοινωνικούς ρόλους. Ο Moreno σπούδασε ιατρική, μαθηματικά και φιλοσοφία. Ως φοιτητής, απέρριψε τη θεωρία του Freud -η οποία «απομάκρυνε» τα άτομα από τη «μη ανθρώπινη» κοινωνία του 19ου αιώνα και τα «τοποθετούσε» στο δωμάτιο της θεραπείας για να τα προστατεύσει. Ο Moreno ενδιαφερόταν για τις δυνατότητες που προσφέρονται στα άτομα μέσα από τη συμμετοχή τους σε ομάδες και, γι’ αυτό, υπήρξε ένας από τους πρωτοπόρους της ομαδικής ψυχοθεραπείας.

Γιατί κοινωνιόδραμα;

Στο πλαίσιο του Transition to 8, θέλουμε οι άνθρωποι να μιλήσουν για τις κοινές τους εμπειρίες σε κάθε πιλοτική πόλη, να φωτίσουν τα μοτίβα που διαμορφώνονται, τις ποικίλες σχέσεις τους (οικογενειακές, φιλικές, κοινωνικές και επαγγελματικές αλληλεπιδράσεις) και τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνονται και βιώνουν τις συνθήκες ζωής τους. Στόχος είναι να διερευνήσουμε την εσωτερική δομή της κοινότητάς τους ως κοινωνικής ομάδας, σε σχέση με τις κοινωνικές της αλληλεπιδράσεις, πέρα από ό,τι είναι άμεσα ορατό. Το κοινωνιόδραμα υποστηρίζει αυτή τη διαδικασία, επιτρέποντας στους συμμετέχοντες να αναλαμβάνουν διαφορετικούς ρόλους που σχετίζονται με τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα μέλη της κοινότητας και να τους εκφράζουν σαν να βίωναν μια πραγματική κατάσταση ζωής, μέσα σε ένα πλαίσιο «τόπος-δράση-κίνητρο». Με αυτόν τον τρόπο, η μέθοδος απευθύνεται στην ομάδα ως συλλογικό σώμα και όχι ως μεμονωμένα άτομα.

Μια ομαδική μεθοδολογία – Μια ομαδική βιωματική διαδικασία

Το κοινωνιόδραμα είναι μια ομαδική μεθοδολογία που εστιάζει σε πρακτικές επίλυσης προβλημάτων στο πλαίσιο των ανθρώπινων σχέσεων. Καλλιεργεί την κατανόηση των κοινωνικών συστημάτων και συμπεριφορών που διαμορφώνουν την ατομική και συλλογική ταυτότητα, μέσα από τη διερεύνηση κοινωνικών ζητημάτων όπως η κοινωνική δικαιοσύνη, το τραύμα, οι προκαταλήψεις, το στίγμα, η διαπροσωπική ένταση, οι διαομαδικές συγκρούσεις και οι θεραπευτικές ή επανορθωτικές διαστάσεις της κοινωνικής εμπειρίας. Παράλληλα, εμπλέκει πολλούς δείκτες μη λεκτικής επικοινωνίας (εκφράσεις προσώπου, στάση σώματος, οπτική επαφή, χειρονομίες, τόνο φωνής, γλώσσα του σώματος, σωματική κίνηση κ.λπ.).

Επιπλέον, το κοινωνιόδραμα ενισχύει την κατανόηση των συμμετεχόντων ως προς τις αξίες, τα συναισθήματα και τις στάσεις τους, ενώ παράλληλα τους δίνει τη δυνατότητα να πειραματιστούν με νέους τρόπους συμπεριφοράς. Απώτερος στόχος του είναι να βοηθήσει τα άτομα να αποκτήσουν απόσταση από κοινωνικές συμπεριφορές και ρόλους που έχουν εδραιωθεί μέσα τους, ώστε να μπορέσουν να ανταποκριθούν διαφορετικά σε οικείες καταστάσεις. Παράλληλα, λειτουργεί και σε ενδοσκοπικό επίπεδο, καθώς από την αρχή μιας συνεδρίας, μόλις οριστεί το θέμα, αναδύονται κοινά χαρακτηριστικά, σκέψεις, συναισθήματα και ελπίδες των συμμετεχόντων, μέσα από μια διαδικασία διερεύνησης του εαυτού και της θέσης τους στην κοινωνία.

Δομή μιας τυπικής συνεδρίας κοινωνιοδράματος:

1. Προθέρμανση: Οι συμμετέχοντες αποφασίζουν το θέμα με το οποίο θα ασχοληθούν.
2. Κατανομή ρόλων: Οι συμμετέχοντες είτε επιλέγουν αυθόρμητα τους ρόλους τους είτε ο συντονιστής προχωρά στην ανάθεση των ρόλων.
3. Ανάπτυξη ρόλων: Οι συμμετέχοντες αναπτύσσουν περαιτέρω τους ρόλους τους, όπως τους φαντάζονται.

Κάθε συνεδρία κοινωνιοδράματος ολοκληρώνεται με συζήτηση γύρω από την προσέγγιση της ομάδας στο θέμα, τις πιθανές λύσεις, τις νέες ιδέες που παρουσιάστηκαν κ.λπ. Αυτή η διαδικασία λειτουργεί κατοπτρικά και αναστοχαστικά, απευθυνόμενη τόσο στη σκέψη όσο και στο συναίσθημα, και επιτρέποντας τη δημιουργία συνάψεων ανάμεσα στους κοινωνικούς ρόλους που αναλαμβάνουμε στην πραγματική ζωή και στους ρόλους που αναπαρίστανται μέσα στις συνεδρίες.

Έχετε ποτέ νιώσει τον ρυθμό της καρδιάς σας να αλλάζει όταν βιώνετε χαρά ή όταν βρίσκεστε σε κατάσταση έντονης συναισθηματικής φόρτισης; Έχετε παρατηρήσει ποτέ τις παλάμες σας να ιδρώνουν κατά τη διάρκεια μιας κοινωνικής αλληλεπίδρασης; Έχετε πιάσει ποτέ τον εαυτό σας να κινείται νευρικά στον χώρο ή, αντίθετα, να συνυπάρχει ήρεμα με άλλους ανθρώπους στο ίδιο περιβάλλον; Τέτοιου είδους σωματικές συμπεριφορές μπορούν να καταγραφούν με ελάχιστη παρέμβαση, μέσω σύγχρονης τεχνολογίας παρόμοιας με εκείνη των smartphones μας.

Στο πλαίσιο του Transition to 8, κάτοικοι διαφορετικών πιλοτικών πόλεων συμμετείχαν σε συνεδρίες κοινωνιοδράματος, όπου εξέφρασαν τις απόψεις τους και αλληλεπίδρασαν γύρω από τα κοινωνικά ζητήματα της περιβαλλοντικής ρύπανσης, της εργασίας και του προσφυγικού/μεταναστευτικού ζητήματος. Την ίδια στιγμή, οι ερευνητές κατέγραφαν τον καρδιακό ρυθμό, τη γαλβανική απόκριση του δέρματος και την κίνηση των συμμετεχόντων που επέλεξαν να φορέσουν τους αισθητήρες βραχιολιού Shimmer Sensing.

Στη συνέχεια, οι ερευνητές προχώρησαν στην ανάλυση των φυσιολογικών καταγραφών (καρδιακός ρυθμός, δραστηριότητα του δέρματος και κίνηση), αξιοποιώντας παράλληλα τις ηχητικές και βιντεοσκοπημένες καταγραφές των συνεδριών, καθώς και τις σημειώσεις που λάμβαναν οι επιστήμονες κατά τη διάρκειά τους. Η ανάλυση αυτή προσέφερε μια ροή πληροφοριών, η οποία, σε συνδυασμό με την ποιοτική ανάλυση του οπτικοακουστικού υλικού, διατέθηκε στους καλλιτέχνες ως πρωτογενές ψηφιακό υλικό μέσω της ψηφιακής πλατφόρμας. Τα δεδομένα που συλλέχθηκαν κατά τη διάρκεια των κοινωνιοδραμάτων επεξεργάστηκαν με τέτοιο τρόπο ώστε οι συμμετέχοντες να μην είναι αναγνωρίσιμοι, σε συμμόρφωση με τα πρωτόκολλα Ηθικής και GDPR, τα οποία είχαν γνωστοποιηθεί στους συμμετέχοντες.

Συνολικά, μέσα από μια σειρά διαδραστικών οπτικοποιήσεων και ηχοποιήσεων, που βασίστηκαν στην ανάλυση των φυσιολογικών δεδομένων και στην ποιοτική ανάλυση του οπτικοακουστικού υλικού, οι καλλιτέχνες άντλησαν έμπνευση και δημιούργησαν καινοτόμα έργα που αντανακλούν τα κοινωνικά ζητήματα που διακυβεύονται μέσα στην κοινότητα κάθε πιλοτικής πόλης.

Η ψηφιακή πλατφόρμα που αναπτύχθηκε στο πλαίσιο του Transition to 8 διευκολύνει τη μετάβαση από τα κοινωνικά φαινόμενα στη σύγχρονη καλλιτεχνική δημιουργία. Προσφέρει ένα σύνολο εργαλείων που παρέχουν μια πολυμεσική παρουσίαση των ερευνητικών αποτελεσμάτων, διαθέσιμη και ελεύθερα προσβάσιμη σε καλλιτέχνες που δραστηριοποιούνται ή επιθυμούν να δραστηριοποιηθούν σε καινοτόμες μορφές έκφρασης, καθώς και στο ευρύ κοινό.

Αυτή η ψηφιακή πλατφόρμα διευρύνει την ιδέα ενός moodboard, ενσωματώνοντας ιδιότητες διαδραστικότητας και δυναμικού περιεχομένου, και παρουσιάζει τα ερευνητικά αποτελέσματα σε μία κατανοητή οπτικοακουστική μορφή. Οι καλλιτέχνες έχουν τη δυνατότητα να βλέπουν, να ακούν και να κατεβάζουν τα δεδομένα που συλλέχθηκαν κατά τη διάρκεια των συνεδριών κοινωνιοδράματος ως πρωτογενές ψηφιακό υλικό, ενώ αυτά κατηγοριοποιούνται και αντιστοιχίζονται με ήχο, εικόνα και κίνηση μέσω γραφημάτων που αναπαριστούν τις διαφορετικές συναισθηματικές καταστάσεις των συμμετεχόντων κατά τη διάρκεια των συνεδριών. Ως διαδικτυακό εργαλείο, η πλατφόρμα μπορεί να συνδέεται με άλλες διαδικτυακές και μη εφαρμογές, διευρύνοντας τις δυνατότητες της καλλιτεχνικής δημιουργίας και θέτοντας τη βάση για πανευρωπαϊκές και διεθνείς δημιουργικές και ερευνητικές συνεργασίες.

Το Transition to 8 αξιοποιεί την τεχνολογία για τη μελέτη κοινωνικών φαινομένων μέσα από μια καινοτόμο και πρωτοποριακή μεθοδολογία. Κατ’αυτόν τον τρόπο, καθίσταται δυνατή η παροχή κατανοητών δεδομένων σχετικά με την παρατήρηση του τρόπου με τον οποίο η συναισθηματική κατάσταση των ατόμων, όπως αυτή προκύπτει από κοινωνικά φαινόμενα, εκδηλώνεται στις σωματικές τους αντιδράσεις. Έτσι, η μεθοδολογία επιτρέπει τη μετάβαση από τα συλλεγμένα δεδομένα στην καλλιτεχνική δημιουργία.

Ηλεκτρονική μουσική
Το Transition to 8 αξιοποιεί την ηλεκτρονική μουσική ως ένα καλλιτεχνικό πεδίο που προσφέρει ιδιαίτερες δυνατότητες για τη μετάφραση συλλογικών εμπειριών, συναισθηματικών καταστάσεων και κοινωνικών εντάσεων σε ήχο. Η επιλογή αυτή δεν είναι τυχαία: η ηλεκτρονική μουσική συνδέεται ιστορικά με πρακτικές πειραματισμού, τεχνολογικής διαμεσολάβησης και πολιτισμικής ανανέωσης, ενώ ταυτόχρονα έχει συχνά λειτουργήσει ως χώρος έκφρασης για κοινότητες που αναζήτησαν νέες μορφές ορατότητας, συμμετοχής και συλλογικότητας.

Από τη disco και τη house έως την techno και τις μεταγενέστερες εκδοχές της ηλεκτρονικής μουσικής, διαμορφώθηκαν διαφορετικές σκηνές που συνδέθηκαν με συγκεκριμένα αστικά περιβάλλοντα, κοινωνικές συνθήκες και πολιτισμικές διεκδικήσεις. Χωρίς να συγκροτούν ένα ενιαίο ή ομοιογενές πεδίο, τα ρεύματα αυτά ανέδειξαν τη στενή σχέση ανάμεσα στον ήχο, το σώμα, την τεχνολογία και την κοινότητα. Η ηλεκτρονική μουσική δεν υπήρξε μόνο ένα μουσικό ιδίωμα, αλλά και ένα πεδίο μέσα στο οποίο δοκιμάστηκαν νέοι τρόποι συνάντησης, συνύπαρξης και έκφρασης.

Παράλληλα, η ανάπτυξη πιο προσβάσιμων τεχνολογικών μέσων παραγωγής συνέβαλε στη διεύρυνση της δημιουργικής δυνατότητας, επιτρέποντας σε περισσότερους ανθρώπους να πειραματιστούν με τον ήχο και να παράγουν έργο έξω από τα παραδοσιακά μουσικά συστήματα. Αυτή η διάσταση της προσβασιμότητας και του πειραματισμού είναι ιδιαίτερα σημαντική για το Transition to 8, καθώς συνδέεται με τη δυνατότητα μετασχηματισμού δεδομένων, βιωμάτων και κοινωνικών ερεθισμάτων σε νέες καλλιτεχνικές μορφές και δημιουργίες.

Στο πλαίσιο του έργου, η ηλεκτρονική μουσική αντιμετωπίζεται όχι απλώς ως αισθητική επιλογή, αλλά ως ένα στρατηγικό και δυναμικό μέσο καλλιτεχνικής επεξεργασίας κοινωνικών και περιβαλλοντικών εμπειριών. Μέσα από τη συνεργασία με καλλιτέχνες που δραστηριοποιούνται σε σύγχρονες και πειραματικές μορφές ηχητικής δημιουργίας, το Transition to 8 διερευνά πώς ο ήχος μπορεί να λειτουργήσει ως φορέας μνήμης, έντασης, συλλογικής εμπειρίας και δημόσιου προβληματισμού.

Ηχητική τέχνη
Παράλληλα με την ηλεκτρονική μουσική, το Transition to 8 αξιοποιεί την ηχητική τέχνη ως μια κομβική καλλιτεχνική γλώσσα για τη μετάφραση της περιβαλλοντικής πραγματικότητας σε συλλογική εμπειρία. Η ηχητική τέχνη λειτουργεί ως γέφυρα ανάμεσα σε δύο καλλιτεχνικούς κόσμους, τη μουσική και τις εικαστικές τέχνες, έχοντας ως αφετηρία τον ήχο και τους πολλαπλούς τρόπους με τους οποίους αυτός μπορεί να υποστεί επεξεργασία, να μορφοποιηθεί και να αναπτυχθεί στον χώρο. Σε αντίθεση με ένα παραδοσιακό μουσικό έργο, που εκτυλίσσεται κυρίως μέσα στον χρόνο, η ηχητική τέχνη συχνά αναπτύσσεται ταυτόχρονα στον χώρο και στον χρόνο, προσκαλώντας το κοινό να κινηθεί μέσα σε ένα περιβάλλον όπου η ακρόαση γίνεται σωματική, εντοπισμένη και σχεσιακή εμπειρία.

Στο πλαίσιο του TT8, η ηχητική τέχνη επιτρέπει σε δεδομένα που συχνά γίνονται αντιληπτά ως «αόρατα» να μετατραπούν σε κάτι αισθητό και συζητήσιμο μέσα από εγκαταστάσεις και εμβυθιστικά ηχητικά περιβάλλοντα. Αντλεί από ένα ευρύ φάσμα πρακτικών: ηχητικό πειραματισμό, γλυπτική σκέψη, διαδραστικά και αρχιτεκτονικά περιβάλλοντα, οπτικές και οπτικοακουστικές συσχετίσεις, καθώς και συστήματα βασισμένα σε δεδομένα. Αυτό την καθιστά ιδιαίτερα κατάλληλη για τη διεπιστημονική προσέγγιση του TT8, όπου επιστημονικές μετρήσεις και αντιδράσεις της κοινότητας μπορούν να μεταφραστούν σε ηχητικές εγκαταστάσεις, χωρικές συνθέσεις και διαδραστικές εμπειρίες, τις οποίες το κοινό δεν προσλαμβάνει ως απλή πληροφορία, αλλά ως ενσώματη αντίληψη.

Ιστορικά, η ηχητική τέχνη διαμορφώθηκε από καλλιτέχνες που αμφισβήτησαν τα όρια μεταξύ των επιμέρους πεδίων, από μορφές που συνδέθηκαν με τον πειραματισμό στη σύγχρονη μουσική, όπως ο John Cage και ο Iannis Xenakis, έως εικαστικές και γλυπτικές πρακτικές που διεύρυναν την ίδια την έννοια του έργου τέχνης. Αυτή η υβριδική φύση συνεχίζεται και σήμερα: η ηχητική τέχνη αντιστέκεται σε σταθερές κατηγοριοποιήσεις και συχνά αρνείται τον διαχωρισμό ανάμεσα στην «υψηλή» και τη «δημοφιλή» κουλτούρα, συνδεόμενη με την ηλεκτρονική μουσική, τις εναλλακτικές σκηνές, τη σύγχρονη τέχνη και την έρευνα που βασίζεται στην καλλιτεχνική πρακτική. Το TT8 εντάσσεται σε αυτή τη γενεαλογία, αντιμετωπίζοντας τον ήχο όχι απλώς ως αισθητικό αποτέλεσμα, αλλά ως ένα κριτικό και εννοιολογικό εργαλείο, ικανό να συνδέει δεδομένα, περιβάλλον και κοινωνία μέσα από την πράξη της ακρόασης.

Το Transition to 8 αντιμετωπίζει την τέχνη ως μέσο μέσα από το οποίο μπορούν να αποτυπωθούν και να μετασχηματιστούν οι εμπειρίες και τα συναισθήματα της κοινότητας. Σε αυτό το πλαίσιο, οι ψηφιακές τέχνες αποκτούν ιδιαίτερη σημασία, καθώς αναπτύσσονται διαχρονικά σε στενή σχέση με τις τεχνολογικές εξελίξεις και με τα εκάστοτε κοινωνικά συμφραζόμενα. 

Ήδη από τη δεκαετία του 1950, καλλιτέχνες και σχεδιαστές άρχισαν να πειραματίζονται με την τεχνολογία, ενώ από τη δεκαετία του 1970 και έπειτα ο προγραμματισμός ενσωματώθηκε όλο και πιο συστηματικά στην καλλιτεχνική διαδικασία. Την ίδια στιγμή, η κινηματογραφική βιομηχανία, η τηλεόραση και τα βιντεοπαιχνίδια εξοικείωσαν σταδιακά το κοινό με τις αισθητικές και εκφραστικές δυνατότητες της ηλεκτρονικής επεξεργασίας.

Η ευρεία διάδοση των ψηφιακών τεχνολογιών κατά τη δεκαετία του 2000 ενίσχυσε ακόμη περισσότερο αυτή τη σχέση ανάμεσα στην τέχνη, τον πολιτισμό και την τεχνολογία. Ο Παγκόσμιος Ιστός και η συνεχής διασύνδεση των ανθρώπων δημιούργησαν νέες συνθήκες για την ανάπτυξη της Internet Art και νέων καναλιών διάδοσης της καλλιτεχνικής πληροφορίας. Σήμερα, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης προσφέρουν πλατφόρμες μέσα από τις οποίες οποιοσδήποτε μπορεί να δημιουργήσει και να διανείμει την τέχνη του, ενώ παράλληλα οι καλλιτέχνες συνεχίζουν να διερευνούν τα όρια των νέων μέσων και να ασκούν κριτική στις συνέπειες των τεχνολογιών που χρησιμοποιούνται καθημερινά.

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η διαρκής συσσώρευση δεδομένων, ως αποτέλεσμα της εκτεταμένης χρήσης της τεχνολογίας και του διαδικτύου κατά την τελευταία δεκαετία, οδήγησε πολλούς καλλιτέχνες να τα μελετούν, να τα ερμηνεύουν και να τα οπτικοποιούν, διαμορφώνοντας νέες αφηγήσεις. Έτσι αναδείχθηκε και η Data Art, ένα πεδίο που αντλεί δεδομένα από διαδικτυακές και μη διαδικτυακές πηγές και αξιοποιεί το διαδίκτυο για να τα καταστήσει προσβάσιμα. Με αυτόν τον τρόπο, το χάος των αμέτρητων δεδομένων μετατρέπεται σε έναν νέο τρόπο κατανόησης του εαυτού μας και του κόσμου και μπορεί να λειτουργήσει ως μεταφορά της ανθρώπινης εμπειρίας.

Σε αυτή ακριβώς τη δυναμική βασίζεται και το Transition to 8. Το έργο προσφέρει στους καλλιτέχνες δεδομένα για τη δημιουργία έργων που προκύπτουν άμεσα από τις συναισθηματικές και σωματικές αντιδράσεις των συμμετεχόντων στις συνεδρίες κοινωνιοδράματος απέναντι στα κοινωνικά ζητήματα της πόλης και της κοινότητάς τους. Μέσα από αυτή τη διαδικασία, οι καλλιτέχνες διαμορφώνουν νέους τρόπους πρόσληψης της εμπειρίας της κοινότητας, ενώ η ίδια η κοινότητα συμμετέχει ενεργά στη διαμόρφωση του καλλιτεχνικού αποτελέσματος. Έτσι, κοινότητα και καλλιτέχνες γίνονται συνδημιουργοί, συγκροτώντας από κοινού μια ιδιαίτερη καλλιτεχνική προσέγγιση της έννοιας της εμπειρίας.